Patron

Jean Berthier przyszedł na świat 24 lutego 1840 r. w Châtonnay w południowo- wschodniej Francji. Bardzo szybko zapragnął zostać księdzem. Jesienią 1853 roku wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w La Côte, a cztery lata później przestąpił próg Wyższego Seminarium Duchownego w Grenoble. Jako kleryk odbył z kolegami pieszą pielgrzymkę na górę La Salette, gdzie w roku 1846 objawiła się Matka Boża. Tu odżyły wspomnienia babci, która opowiadała mu o Płaczącej Pani. W trzy miesiące po otrzymaniu święceń diakonatu wstąpił do nowicjatu OO. Saletynów. Jeszcze w nowicjacie otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ks. biskupa Giroulhiac, a w niespełna trzy lata później złożył swoją pierwszą profesją zakonną.

Młodego kapłana-zakonnika nurtował problem spóźnionych powołań oraz tych młodych ludzi, którzy ze względu na swój stan majątkowy nie mogli zostać kapłanami. Ponieważ nie mógł nic w tych kwestiach uczynić we własnym Zgromadzeniu podjął decyzję o założeniu nowego Zgromadzenia. Zachwycony projektem nowego dzieła papież Leon XIII zażądał niezwłocznej realizacji przedsięwzięcia. 20 sierpnia 1905 roku odbyły się święcenia pierwszych trzech diakonów w nowym Zgromadzeniu.

Trzy lata później, 16 października 1908 roku Jan Berthier umiera. Pracowite życie zakonnika, misjonarza-rekolekcjonisty, autora wielu książek naukowych i popularnych, a przede wszystkim założyciela nowej wspólnoty zakonnej, uwieńczone zostaje wspaniałą nagrodą - Misjonarze Świętej Rodziny nieprzerwanie głoszą Słowo Boże w wielu krajach świata, a otaczając duszpasterską opieką rodziny ukazują im Świętą Rodzinę z Nazaretu jako wzór zawierzenia Bogu i troski o drugiego człowieka.

16 grudnia 1950 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny Jeana Berthiera. Odtąd przysługuje mu tytuł Sługi Bożego.