Ośrodek Leczenia uzależnień dla młodzieży.

Komu pomagamy


Katolicki Ośrodek „Dom Nadziei” im. Ks. Jana Berthiera, jest stacjonarnym i całodobowym oddziałem terapii i rehabilitacji dla młodzieży (14 – 21 lat) uzależnionej od substancji psychoaktywnych.

Zajmujemy się również osobami z podwójną diagnozą – zaburzenia typu schizofrenii, zaburzenia afektywne, zaburzenia nerwicowe oraz inne.

Świadczenia medyczne są częściowo refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia w ramach realizowanego kontraktu.

Ośrodek jest zarejestrowany jako placówka lecznicza w Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach – nr 000000012806

Ile trwa terapia?

Leczenie w ośrodku trwa od 9 do 12 miesięcy.


Każdy człowiek jest inny i każdy potrzebuje indywidualnie pomocy w zależności od tego z jakim problemem do nas się zgłasza i jak głęboko ten problem sięga. Mamy takie przypadki, kiedy ktoś przerywa terapię po 6 miesiącach i później jakoś sobie w życiu radzi. Natomiast są też i takie sytuacje, kiedy ktoś kończy terapię i wymaga przekierowania na dalszą pogłębioną psychoterapię. Nie da się tak odpowiedzieć z góry, trzeba najpierw poznać osobę i w konkretnych przypadkach określać te potrzeby.

Jak pracujemy?

Ośrodek jest dobrowolną formą pomocy.


To nie jest placówka, która zajmuje się przymusową terapią. Program w ośrodku jest dla osób, które chcą w swoim życiu coś zmienić. Mamy świadomość, że na początku różna jest ich motywacja do zmiany. Leczenie jest prowadzone metodą społeczności terapeutycznej przez wykwalifikowanych pracowników: specjalistów i instruktorów terapii uzależnień, psychologa oraz psychoterapeutę. Obok zajęć, takich jak terapia grupowa, indywidualna oraz rodzinna, nasz ośrodek oferuje pacjentom uczestnictwo w terapii zajęciowej. W trakcie pobytu młodzież korzysta również z aktywności fizycznej (basen, hala sportowa, kajaki, wycieczki w góry), oferty kulturalno religijnej (kino, teatr, pielgrzymki, rekolekcje). Obowiązek szkolny, na wszystkich poziomach edukacji, realizowany jest przez pacjentów na terenie ośrodka w ramach nauczania indywidualnego.

Etapy leczenia

  • Obserwator

    Obserwator – to osoba nowo przyjęta, która poznaje społeczność, normy zasady, jest wprowadzana przez swojego OPIEKUNA.

    • po 10 dniach od przyjęcia na pierwszej DUŻEJ SPOŁECZNOŚCI, po zapoznaniu się z ośrodkiem i społecznością osoba decyduje czy chce podpisać kontrakt terapeutyczny, grupa może wyrażać również swoją opinię
    • podpisując kontrakt osoba zapoznaje się z głównymi swoimi prawami i obowiązkami
    • osoba powinna być przygotowana do podpisania kontraktu i mieć przygotowane zadania terapeutyczne, które ułatwią jej adaptację w ośrodku
    • po podpisaniu kontraktu osoba znajduje swoje miejsce w strukturze ośrodka na PIERWSZYM ETAPIE – NOWICJUSZ
  • Nowicjusz - pierwszy etap leczenia

    I ETAP – Nowicjusz (trwa od momentu przyjęcia do społeczności do ok. 3 miesiąca pobytu)

    1. W czasie „I” etapu pacjent poznaje dom, członków społeczności oraz zasady i normy funkcjonowania. Spędza czas z osobami ze społeczności. Stara się nie przebywać w samotności. Dba o higienę osobistą oraz swojego otoczenia. Podejmuje działania zwiększające umiejętności praktyczne związane z obowiązkami w Ośrodku. Stara się wypowiadać na spotkaniach grupowych. Uczy się przestrzegać zasady, normy i ustalenia społeczności.
      Pacjent uczestniczy w zajęciach dla pierwszego etapu – edukacyjne, psychoedukacyjne i integracyjne.
    2. Cele terapeutyczne pierwszego etapu :
    • identyfikacja z grupą, jej wartościami i normami,
    • wzmacnianie motywacji do pracy nad sobą,
    • przezwyciężenie wzorów zachowań ukształtowanych w destrukcyjnych środowiskach, zmiana destruktywnych zachowań, norm, przyzwyczajeń,
    • zmiana stylu życia – język, rytm dnia, porządek, systematyczność,
    • nauka przyjmowania i udzielania informacji zwrotnych, wyrażania uczuć,
    • nauka umiejętności związanych z dbaniem o siebie, wyglądem i higieną osobista,
    • nauka odpowiedzialności, systematyczności i rzetelności w wykonywaniu zadań,
    • nauka funkcjonowania w strukturach społecznych, wykonywanie poleceń osób funkcyjnych,
    • nauka komunikacji z innymi ludźmi,
    • nabycie wiedzy o uzależnieniu i jego mechanizmach,
    • praca nad motywacją,
    • przestrzeganie norm, zasad i ustaleń społeczności terapeutycznej,
  • Domownik - drugi etap leczenia

    II ETAP – Domownik (trwa od ok. 3  do ok. 6 miesiąca)

    1. Pacjent wdraża się w funkcjonowanie w domu. Jest to okres zbierania informacji na swój temat, na temat swojego funkcjonowania w społeczności. Uczy się przyjmowania i udzielania informacji zwrotnych. Uczy się pełnienia funkcji społecznych. Każdy pacjent ponosi odpowiedzialność za swoją terapię oraz za realizację planu leczenia.
    2. Praca terapeutyczna dotyczy poczucia własnej wartości oraz obrazu siebie; zwiększania odpowiedzialności za powierzone zadania i pełnione funkcje. Pacjent podejmuje działania na rzecz całej grupy, pełnieni funkcje związane z zarządzaniem aktywnością innych osób (kierownicy).
    3. Pierwsza przepustka samodzielna do miejsca zamieszkania może mieć miejsce po 4 miesiącu pobytu w Ośrodku za zgodą kadry i społeczności. Przygotowuje się do niej z terapeutą.
    4. Prowadzona jest terapia indywidualna – 1 spotkanie w ciągu tygodnia.
    5. Cele terapeutyczne drugiego etapu :
    • rozwój wiedzy o osobistych potencjałach i ograniczeniach,
    • rozumienie swoich emocji, nauka konstruktywnego ich wyrażania i radzenia   sobie z nimi,
    • kształtowanie umiejętności interpersonalnych i społecznych,
    • komunikacja z nowo przyjętymi pacjentami,
    • nabywanie praktycznych umiejętności przydatnych w codziennym życiu,
    • przygotowanie obszarów do pracy z rodziną,
    • korzystanie ze społeczności terapeutycznej,
    • załatwiane spraw interpersonalnych na grupie terapeutycznej,
    • funkcjonowanie w rolach społecznych, pełnienie funkcji w ośrodku,
    • określenie obszarów problemowych do dalszej pracy,
    • pogłębienie wiedzy o sobie i świecie oraz mechanizmach uzależnień.
  • Opiekun - trzeci etap leczenia

    III ETAP – Opiekun (trwa od ok. 6 do ok. 9 miesiąca)

    1. Kontynuowana jest praca nad umiejętności rozwijanymi w trakcie poprzednich etapów.
    2. Pacjenci mogą nawiązywać kontakty i relacje z osobami spoza rodziny.
    3. Pacjent na tym etapie ma możliwość samodzielnego korzystania z Internetu, posiadania telefonu komórkowego.
    4. W tym czasie ma miejsce praca terapeutyczna związana z kontaktami z ludźmi oraz postawami wobec ważnych ludzi w życiu. Pacjent organizuje zajęcia całej grupy terapeutycznej wykorzystując swoje doświadczenie z terapii.
    5. Odbywa się jedno w tygodniu spotkanie w terapii indywidualnej.
    6. Pacjenci wraz z najbliższą rodziną uczestniczą w kilku sesjach terapii rodzinnej. 
    7. Cele terapeutyczne III etapu :
    • rozumienie siebie w relacjach z najbliższymi,
    • nauka radzenia sobie w sytuacjach społecznych,
    • rozwój wrażliwości i empatii w rozumieniu innych ludzi,
    • nauka brania na siebie odpowiedzialności za innych i dobro wspólne,
    • praca nad przełożeniem wartości nabytych w ośrodku  na życie poza ośrodkiem,
    • rozumienie siebie w nowych sytuacjach społecznych,
    • dbanie o domostwo i członków społeczności,
    • egzekwowanie, wykonywanie zadań, funkcji przez siebie i innych,
    • realizacja planu leczenia,
    • organizuje czas wolny dla społeczności.
  • Twórca - czwarty etap leczenia

    IV ETAP – Twórca (trwa od ok. 9 do ok. 12 miesiąca)

    1. Cele IV etapu :
    • określenie celów życiowych, konstruowanie planów na przyszłość,
    • przygotowanie do powrotu do rodziny lub usamodzielnienia,
    • uczestniczenie w życiu towarzyskim poza ośrodkiem , znajdowanie nowych środowisk, stopniowe uniezależnianie się od ośrodka,
    • nauka samodzielnego życia,
    • opracowanie planu postrehabilitacji,
    • określenie potencjałów i możliwości pomocy poza ośrodkiem,
    • przygotowanie omówienia terapii,
    • obowiązek wykonania „czegoś” dla społeczności w zależności od indywidualnych możliwości i predyspozycji,
    • przygotowanie paru wariantów na najbliższą przyszłość, określenie zasobów na które można liczyć,
    • załatwianie spraw społecznych poza ośrodkiem szykujących do opuszczenia ośrodka.

Od czego zacząć?


Przyjęcie do naszej placówki zawsze poprzedza rozmowa wstępna – konsultacja, przeprowadzana w poradni lub w ośrodku (istnieje możliwość konsultacji telefonicznej).

JAKIE są wymagane dOKUMENTY PRZY PRZYJĘCIU?


  • skierowanie z poradni od lekarza pierwszego kontaktu (z numerem PESEL)
  • zaświadczenie o dobrym stanie zdrowia od lekarza pierwszego kontaktu wydane w miejscu zamieszkania
  • wypisy ze szpitali (szczególnie zajmujących się leczeniem osób uzależnionych – oddziały psychiatryczne i detoksykacyjne, ośrodki rehabilitacyjne, itp.)
  • dokumentacja psychologiczno-sądowa (opinie psychologiczne, postanowienia sądowe, itp.)
  • dokument tożsamości – dowód osobisty, legitymacja szkolna, paszport
  • dokumentacja szkolna – świadectwo ukończenia ostatniej klasy
  • karta magnetyczna NFZ (dla pacjentów ze Śląska)

Młodzież o terapii w ośrodku

Sześć lat temu trafiłem do Domu Nadziei. Nie sądziłem, że to coś zmieni. Jednak ośrodek otworzył mi oczy, wybudził z amoku.

Mariusz pacjent ośrodka w 2005 roku

Mogę śmiało powiedzieć, że właśnie to miejsce wraz z kadrą terapeutyczną uratowało moje życie przed tragiczną śmiercią do jakiej prowadzi uzależnienie od amfetaminy.

Mateusz pacjent ośrodka w latach 2000-2001

Z czasem zaaklimatyzowałam się oraz poprawiłam relacje z rodzicami, a także zaczęłam przyglądać się swojemu zachowaniu i zaczęłam pracę nad sobą.

Nina pacjentka ośrodka w 2008 roku

Więcej informacji

Ewa Tkocz

  • E:
  • T: 32 286 06 23

Michał Jurkiewicz

  • E:
  • T: 32 286 06 23

Społeczność terapeutyczna

Społeczność terapeutyczna to “małe społeczeństwo”, w którym istnieje podział ról, funkcji i zadań, to stanowiska i szczeble społeczne, prawa, obowiązki
i przywileje, organy władzy wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej.

Społeczność terapeutyczna stwarza niepowtarzalną okazję do połączenia się różnorodnych interakcji społecznych, w których każdy członek ma możliwość swobodnego wyrażania i wzajemnej wymiany autentycznych uczuć, spostrzeżeń, myśli.

Chodzi nie tylko o to, aby człowiek odzyskał to, co utracił biorąc narkotyki, lecz nauczył się umiejętności tworzenia i utrzymywania prawidłowych stosunków z innymi ludźmi.

Zasady społeczności terapeutycznej

Zasady główne:

Zasady ważne:

Zasady domowe:


Wstępna konsultacja

Prosimy o ustalenie terminu wstępnej konsultacji telefonicznie dzwoniąc pod jeden z poniższych numerów:

32 286 06 23

Nasze biuro jest czynne w dni powszednie w godzinach 800 – 1530


Mariusz pacjent ośrodka w 2005 roku

Sześć lat temu trafiłem do Domu Nadziei. Nie sądziłem, że to coś zmieni. Jednak ośrodek otworzył mi oczy, wybudził z amoku. Szybko zobaczyłem, że nie tylko ja mam problem i nie jestem z tym sam. Ośrodek nauczył mnie ciężkiej pracy nad sobą i zdrowych kontaktów z ludźmi oraz wiary we własne siły i naprawiania własnych błędów. Zobaczyłem wiele wspaniałych miejsc, takich jak: Rzym, gdzie odwiedziłem grób Jana Pawła II, byłem na obozie żeglarskim na Mazurach, na spływie kajakami Czarną Hańczą oraz Wdą, poszedłem na pielgrzymkę do Częstochowy, a na Krakowskich błoniach widziałem Papieża Benedykta XVI. To w ośrodku zacząłem trenować Capoerię oraz nauczyłem się jeździć na snowboardzie. Po terapii musiałem zacząć wszystko od nowa, ale dzięki niej byłem na to gotowy, terapia rodzin naprawiła moje relacje z rodzicami i dzięki temu miałem od nich ogromne wsparcie. Dziś po tych 6 latach założyłem już własną rodzinę, mam wspaniałą córeczkę i równie cudowną dziewczynę. Potrafię o nie zadbać i wiem, że będę dobrą głową rodziny.[…] To wszystko dzięki Fundacji „Dom Nadziei”, ciężkiej pracy terapeutów oraz pomocy społeczności. Ośrodek uratował mi życie i bardzo się cieszę, że robi to dla ludzi nadal i to z coraz większym zapałem. Nie zapomnę o was i dziękuję wam kochani !!!

Mateusz pacjent ośrodka w latach 2000-2001

O ośrodku “Dom Nadziei” mógłbym mówić wiele, ale skupie się na najważniejszych według mnie rzeczach. I choć nie ukończyłem terapii, pobyt w ośrodku był najważniejszym wydarzeniem w moim życiu. Mogę śmało powiedzieć, że własnie to miejsce wraz z kadrą terapeutyczną uratowało moje życie przed tragiczną śmiercią do jakiej prowadzi uzależnienie od amfetaminy. Ogromna wiedza o uzależnieniach i jej mechanizmach jaką tam uzyskałem, pozwoliła mi wybrnąć z aktywnego uzależnienia później, już po mojej ucieczce z ośrodka. Do dziś dziękuję Bożej Opatrzności za opiekę i to, że trafiłem właśnie do takiego ośrodka. […] Z zawodu jestem masażystą, ale marzą mi się studia, myślę o filozofii albo antropologii kultury. Czas pokaże. Uprawiam również sport, ale tak bardziej w zaciszu domowym dla siebie, ale co najważniejsze dzisiaj jestem trzeźwy i nie biorę narkotyków!

Nina pacjentka ośrodka w 2008 roku

Do Domu Nadziei przyjechałam w marcu 2008 roku. Na początku zależało mi głównie, aby być daleko od domu, rodziny i szkoły. Twierdziłam oczywiście, że nie jestem uzależniona i nie mam z niczym problemu, ale członkowie społeczności uświadomili mi, że nie jest tak kolorowo jak sobie wyobrażam. Z czasem zaaklimatyzowałam się oraz poprawiłam relacje z rodzicami, a także zaczęłam przyglądać się swojemu zachowaniu i zaczęłam pracę nad sobą. […]

W pewnym momencie zaczęłam zauważać, że rzeczywiście dane sytuacje się powtarzają i trzeba było coś z tym zrobić i tak zaczęłam patrzeć szerzej czyli w głąb siebie. Nauczyłam się, że bez pracy nie ma kołaczy, że jeżeli nie będę nad sobą pracować to nie zrobię żadnego kroku w przód. […]

Podeszłam do matury będąc jeszcze w ośrodku. Aktualnie jestem na 3 roku studiów licencjackich. Studiuję arteterapie i animację kultury. Moim celem w przyszłości jest założenie własnego ośrodka[…]

Nie patrzę za siebie, to co było już minęło i tego nie zmienię. Mogę jedynie patrzeć w przyszłość i pracować nad tym co mogę jeszcze zmienić oraz rozwijać się i poszerzać obszar zainteresowań.