Ośrodek leczenia uzależnień dla młodzieży - Gliwice - Dom Nadziei

Bardzo profesjonalna kadra, chrześcijańskie ciepło i dobro.

Budowanie nowego siebie było ważne, znalazłem dużo rzeczy, które sprawiają, że jestem szczęśliwy. Nie potrzebuję nic sztucznego, żeby dobrze się czuć w życiu.

Dostałam nowe dziecko: doceniające jak piękne jest życie na trzeźwo, z planami na przyszłość, cierpliwsze, dojrzalsze.

To ja podjęłam decyzję, że chcę się leczyć, że chcę tu być, ale po dwóch dniach pobytu mi się odwidziało. Nie chciałam z nikim rozmawiać, bałam się zaufać. Byłam zła, że tu jestem i bardzo się bałam jak to będzie.

W końcu zauważyłam, że to, co mówię i robię jest ważne, że kocham siebie, pomimo tego co kiedyś robiłam zaczęłam sobie wybaczać i ruszyłam do przodu

Terapia to nie jest prosta sprawa.

Polubiłam i zaczęłam doceniać siebie

Doszło do mnie, że w tym wszystkim chodzi o mnie, chodzi nie o to by poprawić komuś życie, tylko by moje było lepsze. Ten dzień jest dotychczas najważniejszym dniem w moim życiu.

Przekonałem się, że nie mogę się ciągle użalać nad swoim losem, że muszę z tym walczyć. Dziękuję terapeutom, pracownikom i społeczności.

W końcu pomyślałem dlaczego nie zaufać? I zaufałem, jestem dzisiaj tutaj, nie zmarnowałem zaufania, które otrzymałem.

Na początku pobytu w ośrodku nie miałem zamiaru się zmieniać. Później zacząłem więcej rozmawiać z innymi, mówić o sobie i swoich problemach to powoli się przełamywałem i teraz jestem zadowolony z siebie.

Zacząłem coś z tym robić, zmieniać się. Nigdy bym nie pomyślał, że zagram w teatrze albo że będę tak grać na gitarze.

Dzięki tym ludziom przestałam uciekać od samej siebie, otrzymałam dużo ciepła i miłości dzięki ogromnej trosce całej kadry terapeutów. Teraz zaczynam nowe trzeźwe życie. Dziękuje!

"Nasz syn znalazł skuteczną pomoc w Domu Nadziei. Został otoczony zrozumieniem, akceptacją, otrzymał fachową opiekę terapeutów i psychiatry, odzyskał na nowo chęć życia, poznał narzędzia do radzenia sobie w kryzysach po zakończeniu terapii."

“Czułam, że ktoś we mnie uwierzył. Moim problemem był strach, robiłam wszystko co powinnam, ale nie mówiłam o uczuciach... Uwierzyłam, że zmiana jest możliwa.”

"Tutaj dowiedziałem się co to jest praca nad sobą."

"Dom Nadziei" to dla mnie móc na nowo się uśmiechać, obchodzić dzień dziecka i matki nie na cmentarzu... wstać z najcięższych upadków"

"Uważam, że pobyt mojego syna w ośrodku uratował mu życie, które niewątpliwie mógł stracić biorąc narkotyki."

"Dom Nadziei jest miejscem, w którym tak jakby zacząłem widzieć, zacząłem na prawdę żyć, cieszyć się z relacji."

"Dom Nadziei jest miejscem do którego przychodzimy bo nie dajemy sobie rady z sobą samym, nie potrafimy rozmawiać z innymi na trzeźwo"

Dom Nadziei, to nie tylko budynek, to przede wszystkim stan mojego ducha. Harmonia, spokój, myśl o bezpieczeństwie mojego dziecka.

Z czasem zaaklimatyzowałam się oraz poprawiłam relacje z rodzicami, a także zaczęłam przyglądać się swojemu zachowaniu i zaczęłam pracę nad sobą.

Sześć lat temu trafiłem do Domu Nadziei. Nie sądziłem, że to coś zmieni. Jednak ośrodek otworzył mi oczy, wybudził z amoku.

Mogę śmiało powiedzieć, że właśnie to miejsce wraz z kadrą terapeutyczną uratowało moje życie przed tragiczną śmiercią do jakiej prowadzi uzależnienie od amfetaminy.