Taki dzień to zawsze święto całego “Domu Nadziei”. Karolina dziś zakończyła terapię. “Nie wyobrażałam sobie, że będę kiedykolwiek w jakimś ośrodku. Przyjechałam dzięki mamie. Początkowo nie chciałam się leczyć, ale jak na społeczności grupa przekonywała mnie żebym została pomyślałam sobie – kurcze oni tak mało mnie znają a walczą o mnie – i zostałam. Najfajniejsze wspomnienia to 23 Urodziny “Domu Nadziei” i moja rola w przedstawieniu po śląsku – czułam dużo radości i później znów rola w teatrze na Gali Honorowych Dawców Nadziei – ludzie mi gratulowali czułam smak sukcesu. Ważne były te momenty przechodzenia na wyższe etapy terapii. Bardzo podobały mi się zajęcia ABC kontaktu. Chciałam podziękować mojej mamie, że przyjeżdżałaś i że nie słuchałaś mnie, gdy chciałam wyjeżdżać. Dziękuję wszystkim terapeutom, bo zawsze mogłam z każdym pogadać – bez Was nie byłabym dzisiaj tu gdzie jestem i nie walczyłabym o siebie.” Od terapeutów Karolina usłyszała, że są z niej dumni bardzo, że ma w sobie wiele radości i siły, którą pokonała wszystkie trudności. Na początku Karolina zaprzeczała, że jest uzależniona, a przełomem było wyznanie na grupowej terapii – ” ja nie wyrabiam, potrzebuję pomocy”. Teraz Karolina już potrafi stanąć w prawdzie o sobie i potrafi wyciągnąć wnioski. Zostawiła wściekłość, a odkryła w sobie delikatność dziecka i naszym oczom ukazała się piękna kobieta z siłą skierowaną na to, aby być szczęśliwą w życiu. Wiele osób w terapii miało wsparcie w Karolinie i będzie jej bardzo brakować. Dla niektórych była pierwszą prawdziwą przyjaciółką, wspólnie płakali, gdy było ciężko, dla innych była inspiracją, aby nie rezygnować z terapii. Będzie nam jej bardzo brakować i będzie jakoś dziwnie cicho w domu, bo Karolinę było słychać w całym domu bez znaczenia czy znajdowała się na piętrze czy parterze. Pamiętaj Karolinka, że to początek Twojej drogi żebyś zawsze zamieniała swoją słabość na siłę, aby dbać o siebie – pamiętaj “…Moc w słabości się doskonali” 2 Kor 12,9